In onze galerie/winkel hadden we een grote sortering kaarten in alles soorten en maten. Een groot deel kochten we in bij een kunsthandel. Ook maakte ik veel kaarten zelf (eigen foto’s en ontwerpen) of van werken van de kunstenaars die bij ons exposeerden. In ieder geval verkochten we kaarten die je niet overal zag.
Op een dag komt een echtpaar de winkel binnen Ze lopen wat rond en zij ‘bladert’mdoor de kaarten in de kaartenmolens. Dan ziet ze een kaartje en blijft als door de bliksem getroffen staan. Ik vroeg haar of alles in orde was waarop ze wat afwezig knikt. Later komt ze naar me toe. Ik zie dat ze over haar toeren is en geef haar een kopje koffie. Even later vertelt ze dat haar baby dood is geboren. Dat was een jaar geleden. De baby op het kaartje leek sprekend op haar baby, dat maakte alle emoties weer los. Ze liet de foto zien van haar baby en vroeg of we die konden inlijsten. Haar man vond dat gek. Ik vond het eigenlijk vooral gek dat hij dat gek vond. De foto was erg wazig maar die konden we oppimpen, vertelde ik haar. Zelf hij werd wat enthousiaster toen we de mogelijkheden bekekeken om de foto in te lijsten. Ze had er veel moeite mee om de foto achter te laten, het was de enige die ze nog had. Uiteindelijk gaf ze met het mooiste compliment dat je kan krijgen: “Ik vertrouw er helemaal op dat jullie er iets moois van maken.
Na twee weken kwamen ze de foto ophalen. Nu moest hij bijna huilen. Dat zo’n wazig fotootje zo iets prachtigs kan worden! Hij wist er zelfs al een mooi plekje voor. De foto, formaat 10×15, was een stuk scherper en alles krasjes en deukjes waren weg geretoucheerd. Jack had er een diepblauw fluwelen passepartout bij gemaakt met smal zilveren lijstje. Met het oog op privacy plaats ik geen foto.