Corona, maart 2020, dag 10 van de lockdown
Bizar om in een lockdown te zitten. Nooi eerder van de term ‘lockdown’ gehoord, en nu zitten we er al meer dan een week in. Gelukkig zijn we er allebei redelijk rustig onder. We vervelen ons ook niet. Lezen, wandelen, tv kijken en tussendoor eten en slapen. Toch had ik me mijn pension wel wat avontuurlijker voorgesteld, maar aan de andere kant mogen we blij zijn dat we er zo bij zitten. Leuk huisje, mooie omgeving, centjes komen iedere maand binnen. Ik zou bijna zeggen: wat wil een mens nog meer? Maar dan ik toch nog wel het een en ander bedenken.
Soms ben ik ook bang. Je hoort veel nare berichten over mensen die op de ic belanden, in coma worden gebracht en dan een week of 3 daar moeten blijven. Daarna zijn ze nog lang niet beter. De longen zijn vaak blijvend aangetast. Ik zit in een zogeheten risicogroep: boven de 65, copd, hartproblemen, enz. Iedere dag weer allerlei berichten, de een zegt dit en een ander weet het dan nog beter. Het is een bizarre en enge toestand.
Jack doet de boodschappen, ik blijf zoveel mogelijk thuis. Soms even wandelen of fietsen in de bossen of rondom het huis. Dat is ons leven in een notendop.