Terwijl mijn vriendinnen bezig waren met hun uitzet, meubels en serviezen kochten en gezinnetjes stichtten, gaf ik mijn geld liever uit aan reizen. Zo ging ik eind jaren 70 met mijn toenmalige partner en een paar vrienden naar Maleisie, wat in die tijd nog heel bijzonder was. Het was toen overigens ook behoorlijk duur. Georganiseerd reizen is nooit mijn ding geweest. Gewoon ter plekke een overnachting zoeken en vervolgens kijken of je iets te eten kan vinden. Internet was er toen niet, dus even van tevoren een hotelletje boeken via booking.com was er niet bij.
We vlogen naar Georgetown en bleven een paar dagen op het eiland Penang. Een prachtig eiland! Palmbomen, helderblauwe zee, vriendelijke mensen, lekker eten en leuke beachhouses aan het strand waar we voor een habbekrats konden overnachten. Met een huurauto reden we vervolgens naar de oostkust. Een adembenemde reis deels dwars door de jungle, langs schitterende watervallen en door allelei mooie en bijzondere plaatsjes.
Bij de oostkust aangekomen, merkten we tot onze verbazing dat daar bijna geen toeristen waren. Het was er wonderschoon, echt een paradijsje!.Witte stranden, azuurblauwe zee, kristalhelder water en wuivende palmbomen. We kwamen aan bij een verlaten uitziend motel. Alsof het even was opgebouwd voor een filmset en daarna weer gauw verlaten. We bleken, samen met een Engels stel, de enige toeristen te zijn. We kregen houten huisjes die aan het strand stonden. Mooier kan je het niet hebben en het kostte maar een paar gulden. Een bediende vertelde ons dat er die nacht waarschijnlijk schildpadden naar het strand zouden komen om eieren te leggen. Hij wilde ons wel wakker maken als we het wilden zien. Nou dat wilden we natuurlijk!
Rond 4 uur ’s nachts werden we gewekt en liepen daarna nog wat slaapdronken achter onze gids aan. Hij wees een plek aan waar we doodstil en vol verwachting gingen zitten. We hebben een half uur zo gezeten, toen ineens een reusachtige schildpad uit de zee verrees en het strand op strompelde. Het arme dier had er duizenden kilometers op zitten, en dat met haar lijf voleitjes. Een vrouwelijke schildpad zwemt altijd terug naar het strand waar ze zelf is geboren. Ze weet precies hoe ze moet zwemmen en dat zonder kompas. Ik vraag me af waarom ze niet lekker in de buurt van het strand blijven, dan hoeven ze niet zoveel kilometers te maken.
Een van de meest bijzondere momenten die ik heb meegemaakt in mijn leventje. Heel indrukwekkend! Ik heb geen foto’s gemaakt, ik was bang dat het dier zou schrikken van de flits. Deze foto vond ik op het internet en geeft de situatie goed weer.
Het duurde meer dan een uur voordat alle eieren gelegd waren. De schildpad was duidelijk doodmoe. Niet zo raar als je eerst een paar duizend kilometers gezwommen hebt, dan een strand op bent gestrompeld en vervolgens een kuil graaft met je achterpoten om dan een berg eieren te leggen. Daarna maakt ze de kuil weer dicht met haar achterpoten. Dat ging steeds moeizamer. Uiteindelijk strompelde ze moeizaam naar de zee waar ze verdween in de golven.
Toen ze weg was, graafde de gids de eieren op. Hij legde uit dat de eieren naar een opvangplek gingen waar ze worden uitgebroed. De schildpadden worden namelijk ernstig bedreigd, veel schildpadjes die net uit de eieren zijn gekropen, halen het niet eens tot de zee. Vogels en krabben eten ze voortijdig op. Ook mensen eten de schildpadden of de eieren.
Een hele speciale gebeurtenis die een diepe indruk op mij heeft gemaakt. Ik heb er weliswaar geen foto’s van, maar de indrukwekkende beelden kan ik makkelijk voor mijn geest halen.