In de jaren 70 werkte ik als maatschappelijk werkster in een verpleeghuis. Er waren drie afdelingen voor somatische en twee voor psychogeriatrische patienten. De mensen op de somatische afdelingen verbleven er soms een paar weken om te revalideren, soms langer of permanent. Op de psychogeriatrische afdelingen, die gelsoten waren, bleven de bewoners permanent. Privacy was er niet of nauwelijks in het verpleeghuis.
Op een dag zat een van de bewoners, ik noem haar voor het gemak mevrouw S, in elkaar gedoken in haar rolstoel op de gang bij de lift. Toen ik haar vroeg hoe het met haar ging, vertelde ze dat ze vreselijke hoofdpijn had. Ze zag ook echt grijs van de hoofdpijn. Overal was lawaai, daarom was ze weg gekropen in een van de weinige rustige plekjes die er waren in het verpleeghuis.
Even later kwam ik haar behandelend arts, dokter B, tegen in het kantoor van de medisch secretaresse. Dokter B. was een dame van adel. Ze liet regelmatig semi nonchalant vallen dat ze bij Juliana op de thee was geweest in Soestdijk.
Ik vertelde dokter B. dat ik mevrouw S. net had gesproken, dat ze zo’n pijn had en of er niets te doen was aan de migraine. Tot mijn verbazing werd ze witheet, waar ik me mee bemoeide! Ik probeerde haar duidelijk te maken dat dat mijn werk was, me bekommeren om het welzijn van de bewoners. Ze beende driftig het kantoor uit.
Even later werd ik op het matje geroepen bij de directeur. Hij wilde mijn versie van het verhaal weten. Dokter B. stond met haar armen over elkaar toe te kijken met zo’n blik van: ik sta ver boven jou! Ik vertelde rustig wat er was gebeurd en dat ik als maatschappelijk werker me bekommer om het welzijn van de bewoners en dat ik te doen had met mevrouw S. Dokter B. vond dat ik dit niet kon bespreken bij een secretaresse, Dat zij als arts zich tegenover mij moest verantwoorden in het bijzijn van een secretaresse. Haar status was voor haar dus belangrijker dan het welzijn van de patient.
Ze eiste excuses. Ik zei dat ik die niet wilde geven. Uiteindelijk brieste dokter B. woedend: of zij eruit of ik eruit! Het liep hoog op, uiteindelijk is dokter B. weggegaan.
Er wordt vaak alleen maar in eigen belang gedacht . Dat zie je helaas ook veel in de politiek. Er zijn maar wenig politici die denken aan waar ze voor horen te staan: het Nederlandse volk. Het scoren is vaak veel belangrijker.