Ik liep pas op het kerkhof in ons dorp, dat doe ik soms. Het heeft iets rustgevends iets mediatiefs. Ik denk dan ook altijd even aan de overledenen die mij ooit dierbaar waren.
Uit mijn ooghoek, in het voorbijgaan, zag ik een graf met grote lelijke grijze tegels. Een klein driehoekje, een stukje lelijke tegel , lag naast zijn plekje, waarschijnlijk door de vorst. Het leek een beetje op zo’n tangram spelletje. Maar ik liep door. Na een paar stappen dacht ik: dat was toch wel bijzonder, toch maar even een kiekje maken!