Een tijd geleden gingen we voor een paar dagen naar Bad Salzuflen in Duitsland. We konden niet bij het hotel parkeren, maar volgens de eigenaar was er om de hoek een parkeerplaats, Dat klopte inderdaad, maar hij had er niet bij gezegd dat de weg steil omhoog ging (of omlaag, dat hangt ervan af van welke kant je komt). Jack loopt met een wandelstok wat redelijk goed gaat, maar een steile helling met een hond of een koffer wordt een stuk lastiger. We stonden op deparkeerplaats en hadden juist besloten dat Jack de hond en ik de koffer ter hand zouden nemen, toen een meneer naar ons toe kwam. Hij was helemaal van slag omdat Kendie zo leek op zijn hondje, die onlangs was overleden. Hij haalde Kendie aan met tranen in zijn ogen en zij was natuurlijk enthousiast en dolblij met die aandacht.
Toen hij hoorde waar we heen moesten, bood hij aan de koffer te dragen, wat niet hoefde want we hadden een met wieltjes. Het erge is dat je in eerste instantie toch wantrouwend bent. Misschien rent hij weg met de koffer, misschien wil hij geld … Maar niets van dat alles. Er zijn echt aardige mensen die hun hart op de goede plek hebben. Hij droeg de koffer, de wieltjes hadden volgens hem teveel te lijden van de hobbelige weg, en vertelde honderduit over zijn dierbare hond. Bij het hotel nam hij afscheid vooral van Kendie en wenste ons een lang gelukkig leven met onze ‘schöner süßer Hund’. Helaas was dat leven niet zo heel lang meer, we hebben nog drie jaren kunnen genieten van en met Kendie.