Kendie
We haalden Kendie op als pup van 8 weken. Een klein bolletje haar. Ze paste precies in het vakje op het dashboard van onze volkswagenbus. De eerste maanden was ze een ware hel op pootjes voor mij. Het leek wel alsof ze het speciaal op mij had voorzien. Als ik ging tuinieren, groef ze de plantjes weer uit en beet ze kapot, ze dook vlak voor me op zodat ik bijna viel en ze en gehoorzaamde absoluut niet. Een puppycursus hielp gelukkig wel een beetje.
Zo ondeugend als ze was als pup, zo lief werd ze later. Ondeugend is ze altijd gebleven, maar op een leuke manier. Je kon echt niet boos op haar worden. Ik had haar geleerd dat als ze iets apporteerde, ze dan een beloning kreeg. Dat heeft ze behoorlijk uitgebuit! Ze kwam vrolijk aanzetten met propjes papier, takjes en andere troep die ze in de tuin vond. De buit legde ze dan triomfantelijk voor mij neer met een blik van: nou, kom maar op met je beloning! Dus wat moet je dan? Ze is dit altijd blijven doen.
Als er ergens een plasje water was, het allerliefste lekker stinkende modder, dan dook ze daarin en wroette er dan lekker met haar hele snuitje doorheen. Je kon haar niet blijer maken. Het bad wat daarna volgde, vond ze een stuk minder leuk.
Stipt 17 uur, etenstijd, ging ze voor me zitten en keek me strak, bijna hypnotiserend aan totdat ik opstond om haar eten te geven. Ik kon meestal aan haar houding en haar ogen zien wat ze wilde.Ik verstond ‘Kendies’.
Ze zat bijna altijd bij Jack op schoot. Ik was er voor het spelen en het verzorgen (borstelen, douchen, eten geven enz.). Na het eten kwam ze steevast met een of ander speeltje naar mij toe. Er moest gespeeld worden.
Een ander spelletje wat ze zelf had bedacht, was stiekem wegsluipen zodra we haar tuigje pakten. Pas na herhaaldelijk roepen kwam ze dan tergend langzaam naar je toe. We hebben nooit goed begrepen wat dat precies was. Wilde ze haar macht tonen? Zo van: ik ben lekker de baas? Of gewoon ‘hard to get’ spelen?
Een van de lekkernijen die in haar top 10 stond, was zonder mee spaghetti. Ze wist precies wanneer we dat aten. Waarschijnlijk rook ze het. Als wij hadden gegeten en afruimden, liep ze vrolijk kwispelend mee naar de keuken en keek dan verwachtingsvol omhoog naar de pan met spaghetti. Volgens de traditie gaf ik haar als eerste een paar sliertjes, ze wist dat ze daarna ook nog wat van Jack kreeg. De sliertjes slingerde ze handig met een sierlijke zwaai naar binnen. Soms bleef er een sliertje aan haar oor hangen.
De laatste tijd reageerde Kendie op het dichtklappen van de tablet van Jack. Zodra ze dat hoorde, wist ze dat we naar bed gingen. Ze rende dan naar de bijkeuken. Eerst even naar buiten en dan naar bed, ze kreeg dan haar avondlekkertje. Daarna lekker toedekken waar ze zicht- en hoorbaar van genoot.
Er waren weinig minpuntjes. Ze was gewoon heel leuk, te leuk!
Toen ze 13 was, werd ze echt een oud dametje. Staar op haar oogjes, wat bangig en daarom onaardig tegen andere honden. Ze had al een tijdje een bult op de zijkant van haar lijfje, die groeide ineens enorm. Er verschenen meer bulten, tumoren. We hadden ons voorgenomen dat ze niet mocht lijden. Een maatstaf voor ons was dat het hondje het leuk moest hebben. Als ze niet blij meer zou zijn, wat ze echt altijd was, dan zouden we bekijken hoe nu verder.
In juni 2025 gingen we met haar naar de dierenarts. Die sprak uit wat wij al vreesden, ze had tumoren en ze had pijn. Ze kreeg pijnstillers en we kregen een boekje mee met informatie over het laten inslapen. We wisten het maar toch is het een schok. Op aanraden van de arts hield ik een dagboek bij. Door dagelijks bij te houden hoe het gaat, voorkom je dat je later alles weer ‘wegpraat’.
Eind juni ging het ineens hard achteruit met Kendie. Ze wilde ’s nachts het bed uit. Ze liep dan wat rond maar wist niet goed wat ze wilde. Aan haar koppie en het tongetje merkte ik dat ze pijn had. Het breekt je hart om macheloos toe te kijken, te zien dat je hondje lijdt. Wat het ook heel moeilijk maakte, was dat ze soms heel jolijtig was en wilde spelen. Je dacht dan: het valt toch wel mee! Maar na een tijdje zakte het dan weer in, stramme pootjes, zwaar hijgen. Ze wilde steeds vaker niet mee om te wandelen, ze zocht rustige plekjes en holletjes en had steeds meer pijn.
24 juli lieten we haar gaan.
