Mijn moeder

Mijn moeder was een mooi en uniek mens. Ze is er helaas al een tijd niet meer, in 19991 overleeed ze op 69 jarige leeftijd.

Ze was de oudste van 9 kinderen. Haar vader, mijn opa, was schilder maar er was in de jaren voor de WOII niet veel werk. Ze leerde in die tijd vindingrijk te zijn. Breien, haken, naaien en van oude kleren weer iets nieuws maken, het moest wel want er was geen geld voor nieuwe kleren. Ze was vindingrijk, handig en creatief, een geweldige combinatie! Ik heb helaas het handige niet van haar meegekregen.

Toen ze trouwden, verhuisden ze van de Veluwe naar Zuid Limburg. Daar heeft ze nooit goed kunnen wennen. Mijn vader werkte in de mijn, daarnaast hadden ze een bloemenwinkeltje. Hard werken die naoorlogse tijd. Er was weinig tijd voor de kinderen, geld verdienen was het belangrijkste. Mijn oudste broer ging naar een tehuis voor moeilijk opvoedbare kinderen. Waarschijnlijk waren de naoorlogse spanningen en te weinig aandacht daar de oorzaak van. Ikzelf ging naar een koloniehuis aan zee om aan te sterken.

Begin jaren 60 kreeg mijn vader werk in Aruba. Tot grote vreugde van mijn moeder kon ze nu eindelijk verhuizen, terug naar de Veluwe. Toen ik 10 jaar was, was ik al 6 keer verhuisd. Vanuit ons huis in Dieren liepen we zo het bos in, wat we dan ook vaak deden. Mijn moeder kende bijna alle namen van planten en bomen. Er groeiden toen veel cantharellen die mijn moeder meenam om te bakken. We kwamen regelmatig wilde zwijnen tegen, dat is nu allemaal heel anders.

Mijn moeder fleurde helemaal op. Alleen mijn vader ontbrak, hij mocht om het jaar of soms om de 6 maanden met verlof. Ze moest ons dus alleen opvoeden, Ik was, al zeg ik het zelf, best lief. Mijn oudste broer zat in de pubertijd en was soms erg rebels. Mijn jongste broer werd erg verwend en zorgde voor veel problemen. Zeker toen mijn vader op een gegeven moment niet meer kon werken vanwege een hartinfarct en een oorlogssyndroom. Mijn vader wilde het toch nog eens proberen, hij werkte toen in Saudi Arabie als boor- en springmeester. Het hele gezin ging toen daarheen en ik werd onder gebracht bij mijn vriendin Anda. Haar vader en moeder waren bijna familie voor mij. Een heftige tijd, ondanks het feit dat ik liefdevol werd opgevangen. Ik moest eerst de Mulo afmaken.

Na een jaar was het gezin weer compleet in een ander huis in Dieren. Ik ging het huis uit, de verpleging in. Mijn moeder ging steeds meer drinken. Als ze dan wat op had, durfde ze beter te vertellen waar ze mee zat. Dat was vooral mijn vader. Hij kon niet veel meer en voelde zich daardoor waardeloos. Mijn jongste broer gebruikte drugs en wat hij verder maar te pakken kon krijgen, medicijnen of paddestoelen. Hij was soms echt de weg helemaal kwijt. Voor mijn moeder alles behalve een fijne tijd.

Ze wist er wel altijd iets van te maken. Als ze wist dat ik kwam, dan had ze een heerlijke taart gebakken en alles in huis gehaald wat ik lekker vond. Als ik naar huis ging, dan had ze altijd wel iets verstopt in mijn tas. Ze was gek op gezelligheid. Samen sinterklaas vieren met bijbehorende gedichten en surprises was voor haar het ultieme genieten.Maar toch heeft ze dat nooit aan ons opgedrongen. dat gold ook voor moederdag of kerst. Ik heb liever dat jullie wat minder vaak komen en dan echt komen omdat je het wil, dan op iedere feestdag een verplicht bezoekje brengen.

Ze had veel humor en kon de meest gekke uitspraken doen. Zoals: “Ach, wat maakt het allemaal uit, over 100 jaar hebben we allemaal een houten kop!” We stuurden elkaar vaak een kaart met ‘miss you’ erop. Mijn vriendinnen waren allemaal jaloers op mij vanwege mijn moeder.Altijd als ik uit school kwam, stond de thee met een koekje klaar en gingen we samen even kletsen over wat we hadden mee gemaakt.Ze probeerde ons alles te geven wat ze belangrijk vond aan de opvoeding, dingen die zij nooit had gekund, zoals padvinderij, sporten, muziekles, dansles. Ook probeerde ze mij naar een zeilschool in Friesland te krijgen Ik wilde toen niets van dat alles, waar ik nu spijt van heb. Voor mezelf, maar zeker ook voor haar. Wat moet dat bitter voor haar zijn geweest. Drie kinderen waar ze alles voor wilde doen maar die eigenwijs hun kont tegen de krib gooiden.

Later, toen ik een goede baan had, heb ik haar getrakteerd op een vakantie in Turkije. Toen was dat nog leuk. Ik boekte een hotelletje in een gezellig plaatsje en regelde alaar bezichtigingen en bustochten. We hebben genoten! Een jaar daarna bleek ze darmkanker te hebben. De chemokuur sloeg helaas niet aan.

Haar overlijden en de begrafenis waren een nachtmerrie. Ze kreeg morfine, ik zat bij haar bed en wist dat het ieder moment afgelopen kon zijn. Ineens kwam ze overeind met een verwilderde angstige blik in haar ogen. Ze wilde het bed uit. Toen blies ze haar laatste adem uit. Dat is me altijd bij gebleven. Misschien wilde ze nog iets zeggen of iets doen.

Ze had opgeschreven wat ze wilde als ze er niet meer was. Dat schriftje was later nergens meer te vinden. Om een lang verhaal wat korter te houden; de begrafenis was niet zoals zij het wilde. Mijn oudste broer stortte in en vroeg of ik de begrafenisrede wilde houden. Het was vreselijk.

Later bleek ook nog dat er veel geld weg was. Mijn vader woonde na 6 weken samen met een wildvreemde dame. Spullen waren anders verdeeld dan met mijn moeder was besproken. Er volgde toen een behoorlijk nare toestand met mijn jongste broer. Dat is nooit meer goed gekomen. Als je dit zou zien in een film dan zou je zeggen, hoe verzinnen ze al die ellende bij elkaar?