Het kost soms wat moeite om niet verbitterd te worden. Gelukkig zit het niet zo in mijn aard, maar sinds we in Groningen wonen, moet ik er wel moeite voor doen om niet verbitterd te worden Dat heeft niet zozeer met Groningen te maken, hoogstens met het feit dat mensen hier het geld moeilijk uitgeven. En als je kei en keihard werkt om het hoofd boven water te houden, en er vervolgens weinig tot niets binnenkomt, dan is het wel eens lastig. Je ziet mensen die werken van 9 tot 5 en dan kunnen ze lekker relaxen. Geld genoeg om een beetje lekker en zorgeloos te leven.
Naast onze galerie en lijstenmakerij hebben we ook een reclameburo. Mensen in het dorp vragen vaak of je niet ‘even’ een logo of een visitekaartje voor ze kan ontwerpen. Dat ik daar soms ook geld voor reken, snappen ze dan niet. Hoe dan ook, het ging steeds slechter met het werk. Veel klanten van ons reclameburo, wat onze grootste inkomstenbron was, haakten af o.a. vanwege de nieuwe Europese aanbestedingsregels. Daarnaast nam het internet een grote sprong, waar veel reclameburo’s gebruik van maakten. Na 5 jaar hard werken en verbouwen waren we uiteindelijk gedwongen om onze woonboerderij te verkopen en vervolgens snel een goedkoper pand te zoeken. Dat werd uiteindelijk een oud verwaarloosd café met biljartzaal in Warfhuizen, een dorp 6 kilometer verderop. Vrienden die altijd op bezoek kwamen toen het goed ging, bleven weg. Maar mensen van wie het helemaal niet hadden verwacht, kwamen ons helpen. In nood leer je je ware vrienden kennen, dat bleek dan ook!
We verhuisden met tractor en aanhanger. Met weinig geld konden we binnen een paar weken klanten ontvangen in de lijstenmakerij en galerie/winkel. De voormalige biljartzaal werd werkplaats en opslag. Het woonhuis was nog niet aan de beurt, dat zou nog een paar jaar duren. We hadden het woongedeelte met kleden en gordijnen wat gezellig proberen te maken. Een houtkacheltje hield het een beetje warm. Als het regende en de wind stond verkeerd, dan hadden we lekkage. Het slaapgedeelte was erg vochtig er kon geen raam open en er zat veel schimmel op de muren. In het hok waar ik kookte, zaten muizen en ratten tussen de muren. Je hoorde ze, ik rook ze soms ook. Ik overwoog toen wel eens om ons op te geven voor ‘Help, mijn man is klusser’. Maar Jack kon er zelf ook niks aan doen. Hij wilde wel, maar er was gewoon geen geld. In die tijd werd ik erg ziek. Al met al niet echt een vrolijke tijd.
Aan de achterzijde hadden we een prachtig vrij uitzicht, dank zij een groot raam wat we van een goede kennis kregen, konden we daar heerlijk van genieten. Van een paar vrienden konden we geld lenen zodat we eindelijk een woongedeelte konden creeeren. Het werd een plaatje! Voor 5.000 euro hadden we o.a. een prachtige keuken, een slaapkamer met ramen die open konden, verwarming, een badkamer, planken op de vloer en tegels in de gang. Bovendien muren en deuren in plaats van gordijnen en kleden. Dit alles was vooral te danken aan het feit dat Jack bijna alles zelf maakte en dat hij veel hulp had van steun en toeverlaat Theo.