In de jaren 70 werkte ik als maatschappelijk werkster in een verpleeghuis. Er waren drie afdelingen voor somatische en twee voor psychogeriatrische patienten. De mensen op de somatische afdelingen verbleven er soms een paar weken om te revalideren, soms langer of permanent. Op de psychogeriatrische afdelingen, die gelsoten waren, bleven de bewoners permanent. Privacy was er niet of nauwelijks in het verpleeghuis.
Op een dag zat een van de bewoners, ik noem haar voor het gemak mevrouw S, in elkaar gedoken in haar rolstoel op de gang bij de lift. Toen ik haar vroeg hoe het met haar ging, vertelde ze dat ze vreselijke last van migraine had. Ze zag ook echt grijs van de pijn. Overal in het verpleeghuis was lawaai, daarom was ze weggekropen in een van de weinige rustige plekjes die er waren in het verpleeghuis.
Even later kwam ik haar behandelend arts, dokter B, tegen in het kantoor van de secretaresse. Dokter B. was een oudere dame van adel. Ze liet regelmatig semi nonchalant vallen dat ze bij Juliana op de thee was geweest in Soestdijk. Maar dat terzijde.
Ik vertelde de arts dat ik mevrouw S. net had gesproken, dat ze zo’n pijn had en of er niets te doen was aan die migraine. Tot mijn verbazing werd ze woest, waar ik me mee bemoeide! Ik probeerde haar daarop duidelijk te maken dat dat mijn werk was, me bekommeren om het welzijn van de bewoners. Ze beende vervolgens driftig het kantoor uit.
Even later werd ik op het matje geroepen bij de directeur. Hij wilde mijn versie van het verhaal weten. Dokter B. stond in afwachtende houding, met haar armen over elkaar, toe te kijken. Hoewel ik kookte van woede, vertelde ik zo rustig mogelijk wat er was gebeurd en dat ik als maatschappelijk werker me bekommer om het welzijn van de bewoners en dat ik erg te doen had met mevrouw S. Dokter B. zei dat zij als arts zich niet tegenover mij hoefde te verantwoorden en al helemaal niet in het bijzijn van notabene een secretaresse. Haar status was voor haar dus belangrijker dan het welzijn van de patient.
Ze eiste onmiddellijke excuses. Ik zei dat ik die niet wilde geven omdat ik deed wat ik hoorde te doen. Uiteindelijk brieste dokter B. woedend: of zij eruit of ik eruit! Het liep hoog op, uiteindelijk is dokter B. weggegaan. Ze nam kort daarna ontslag.
Onvoorstelbaar dat eigen belang zwaarder weegt dan waar je met zijn allen voor werkt, namelijk het wel en wee van de bewoners van het verpleeghuis. Dit soort situaties doen zich ook vaak voor in de politiek. Er zijn maar weinig politici die denken aan waar ze voor horen te staan: het Nederlandse volk. Het scoren is vaak veel belangrijker.