Mijn vader

Mijn vader overleed in 1995, hij was toen 69 jaar. Hj heeft een zwaar leven gehad. Eigenlijk heb ik hem niet echt gekend. Hij was er bijna nooit, en als hij er was liet hij weinig van zichzelf zien. Hij ging als 16 jarig jongetje naar het Oostfront, vechten tegen de Russen. Hij zag het als een avontuur en als vrijheid, weg bij zijn vader en de armoe.Voor een knulletje van die keeftijd was het een hel. Hij zag dingen die hij nooit heeft kunnne vergeten. Toen hij na jaren terugkeerde naar Nederland, dacht hij als held te worden ontvangen. Hij werd gevangen genomen en in een strafkamp geplaatst. De bewakers aldaar verrichtten dezelfde gruweldaden als de Duitsers deden in Nederland.

Na anderhalfjaar werd hij tewerk gesteld in de mijnen in Limburg. Na twee jaar was hij ‘vrij’, mar ja, waar moest je heen met zo’n verleden? Hij bleef 16 jaar onder de grond werken. Door hard werken en studeren werkte hij zichzelf op tot boor- en springmeester en kreeg hij werk van de Ballast Nedam in Aruba. Daarna werkte hij jaren in Saudi Arabie. Hard werken om zichzelf te bewijzen. Hij wilde zijn kinderen geven wat hij nooit had gehad, een toekomst, scholing, geld. Het belangrijkste kon hij niet geven: liefde. Hij besefte niet dat het voor ons, zijn gezin, belangrijker was dat we samen waren dan dat we veel geld hadden.

Toen hij 48 was kreeg hij een hartinfarct en mocht niet meer werken. Alles kwam toen los, het hele gruwelijke oorlogsverleden was hij weg had geduwd door hard te werken. Hij werd opgenomen in de Jellemakliniek van professor Bastiaanse. Dat wkomen teerd een enorme flop. Daarna volgde nog een opname in een psychiatrisch ziekenhuis. De therapeuten lieten hun trukendoos op hem los, maar vergaten dat mijn vader niet paste in hun algemene trukendoos. Het probleem werd eerder groter als kleiner. Hij kreeg bypasses na een zwaart hartinfarct, had stoflongen en had een hyperentilatiesyndroom. Veel medicijnen dus. Hij heeft ons toen voor het eerst, zij het beknopt, verteld wat hij heeft mee gemaakt.

Onlangs ben ik op zoek gegaan naar zijn oorlogsverleden bij het Nationaal Archief in den Haag. Ik moest daar maanden voor wachten en iedere dag een poging wagen om een afspraak te maken. Als je dan de dossiers voor je hebt liggen, wordt het ineens heel echt. Een knulletje van 16 in de kou, maten die omkomen door honger of vrieskou of die worden dood geschoten door de Russen. Gelukkig las ik nergens dat hij iets te maken had met jodenvervolging of concentratiekamp. Ik wet niet hoe ik daar mee om had moeten gaan. Mijn vader wilde de Russen tegen houden, die barbaren mogen nooit naar Nederland komen, vond hij. De oude tijden herleven. Helaas!