Zonder grenzen
In 1962 kreeg dichter Cornelis Vaandrager het verzoek van de VARA om een gedicht te schrijven met als titel Zonder grenzen. Het werkstuk diende ten minste 150 lettergrepen te tellen, en als vergoeding zou de dichter vijftig gulden ontvangen. Vaandrager stuurde onderstaand poëem in. En ontving nimmer het toegezegde bedrag.
Niets Het levenje zou het je moeten kunnenherinnerenals een buitenlandse reisen er met vrienden of vriendinnenover na moeten pratenen zeggenHet was toch wel aardig,het leven,en flarden zien van vrouwen, geheimenen landschappen en dan tevreden achteroverleunenmaar doden kunnen niet achteroverleunen. En ook verder kunnen ze niets.
Ontmoeting Clematis kijkt reikhalzend uitnaar het blauwe zwerkBijna een gedicht.
Wat er van de handdoek overbleef Oh, wie gaat er zo laatnog door nacht en wind?Het is de washand.Hij zag het niet meer zittenen sloop voorzichtig uit de kast. Hij baalde van de oksels en de bullen.Met ruggen had hij niet veel last,maar nekken daarentegen,daar knapte hij op af.Wat daar zowel vanaf kwam,was niet meer…
Een egel Een egel die, gestart te Smilde,naar Hindelopen lopen wilde,zeeg halverwege in elkaarmet een aanmerkelijke blaar.Ach had ik, hoorde men hem snikken,maar iets om die mee door te prikken.
Ik heb de winter liefgehad Ik heb de winter liefgehad.De adem aan het raam,De holte in de ijsbloem.Een stem die zegt, ‘Hij werpt zijn ijs’,Een driepunter, en dat op wintervoeten.Het gele wonder van de distelvinkVerbleekt de vlammenwerper van de zon.De vluchtige en vale vlokkenregen,Verstijft op het behang van bomen.De hermelijn verschiet van kleurUit bloeddorst naar…
Daarom Omdat jij wistDat ik het wasEn niet je laatste minnaarDe knapste van de klasOmdat je blozend voor me stondNaïef en van de kookOmdat jij smoorverliefd wasDaarom was ik het ook Omdat je bij mij blijven wouOndanks mijn bot gedragDie vrijgezellendriftGepikt hebt elke dagOmdat je maling aan de mensen hadAan geroddel en gestookOmdat jij zo…