Medio jaren 60 werkte mijn vader voor de Ballast Nedam in Saudi-Arabië. Er werden o.a. rioleringen en waterleidingen aangelegd.
Ons gezin mocht op een gegeven moment overkomen, wat toen allemaal niet zo eenvoudig was. Een visum kreeg je toen niet zomaar, alles werd zeer grondig nagekeken en onderzocht. Bovendien werd je plat gespoten tegen allerlei enge ziektes. Eindelijk was het er dan toch van gekomen! We landden op een prachtig vliegveld in Dharaan. Bij aankomst leek het alsof je door een warmtesluis van een warenhuis stapte, zo heet! We werden er aangestaard alsof we aliens waren. Een paar vrouwen voelden aan mijn toen nog blonde haar. Het viel nog mee dat ze er niet aan trokken.

We verbleven in een huis met ommmuurde binnenplaats in Al Khobar. Aanvankelijk vond ik alles heel interessant, wel was het erg heet, zo’n 50 tot 55 graden! Als de airco aan was, dan ging het wel, maar de stroom viel vaak uit. Niet echt fijn! We gingen soms zwemmen in de Perzische Golf, dan kon je een beetje afkoelen. Helaas kon dat alleen als er mannen bij waren. Als vrouw kon je nergens naar toe, niet wandelen, niet fietsen.

Na een paar dagen begon ik me behoorlijk te vervelen. De uitstapjes naar zee of naar de stad waren afhankelijk van de beschikbaarheid van een begeleider. We zouden de hele zomervakantie blijven, wat geen prettig vooruitzicht was voor een jong pubertje. Mijn vader had op een gegeven moment goed nieuws. Ik kon eventueel werken bij de heer Bachmann, een Duitse tandarts, die een praktijk had ik Khobar. Zijn assistent was ineens verdwenen en nu zocht hij iemand die hem tijdelijk kon assisteren. Het leek me wel een leuk avontuur, dus ik aarzelde geen moment. Bachmann kwam me na een paar dagen ophalen met een grote Buick Riviera. Hij bleek geen tandarts maar tandtechnicus te zijn. In het land der blinden is eenoog koning, en hij was inderdaad een soort eenoog. Er waren daar toen weinig tot geen echte tandartsen.

Ik leerde van alles en vond het aanvankelijk best leuk. Ik mocht vullingen klaar maken, röntgenfoto’s maken, monden schoonzuigen en spullen aangeven als hij erom vroeg. Het ging er wel wat anders aan toe als in Nederland. Zo kwam er eens een patient beklag doen. Hij had een grote schaal met bloed bij zich en beschuldigde de tandarts ervan dat hij hem had mishandeld. Het bloed bleek van een schaap te zijn. Vrouwen kwamen gesluierd binnen. Je zag alleen een zwarte gedaante met schoenen. Sommigen wilden hun sluier absoluut neit afdoen, zeker niet bij een man. Er werd dan gewoon een gat, rond de mond, geknipt in de sluier.

Bachmann verdiende goed, daarnaast kreeg hij ook veel kado’s, waaronder twee auto’s, van rijke Arabieren. Het leek hem wel wat om nog een dependance te bouwen waar ik dan zou gaan werken als tandarts. We konden dan samen goed verdienen. Ik kon in Munchen een opleiding van 2 jaar volgen voor tandtechnicus, dat had hij zelf ook gedaan. We konden dan zelf kronen, bruggen en kunstgebitten maken en daarnaast ’tandartsje’ spelen. In Saudi Arabie waren ze allang blij dat er iemand wat meer wist van gebitten, volgens hem. Ik vond de man ook steeds minder sympathiek. Daarbij kreeg ik ook steeds meer het vermoeden dat hij een oorlogsmisdadiger was vanwege bepaalde uitspraken over Hitler en de nazi’s. Ik ben voortijdig opgestapt.