Poezie

De hoogste tijd
mama sterft en dingen gaan
stuk in mij. weet niet wat
weet niet waar. kan er
niet bij. oorverdovende stilte in me als
toen. ik val van de wip. een arm in het gips.
negen was ik en
moeder zei. niet aankomen kind.
jouw lijfje doet het voor je. herstel gebeurt van binnen
en kost tijd. kalendertijd. kloktijd. moeder
zei. lichaamstijd.
vandaag rinkelen belletjes
in mij.

Astrid Roemer (1947-2026) is op 8 januari overleden in Paramaribo. Zij was een Nederlands schrijfster van Surinaamse herkomst en schreef zowel proza als poëzie. Ze won de P.C. Hooft-prijs en de Prijs der Nederlandse Letteren.

Landen en opstijgen
in een zelfde spoor
even geen woorden voor.

Bibi

Als daar muziek voor is, wil ik het horen:
ik wil muziek voor oude mensen, die nog krachtig zijn,
en omgeploegd met lange, diepe voren
en ongelovig. Die de wellust en de pijn
nog kennen. Die bezaten en verloren.
En àls er wijsheid is, die geen vermoeidheid is,
en helderheid, die geen versterving is,
wil ik die zien, wil ik die horen.
En anders wil ik zot en troebel zijn.

M. Vasalis

Vanmorgen sloeg de poes ineens aan ’t zingen. 
’k Zat aan ’t ontbijt en staarde radeloos in de thee.
0! ’t Was een treurig lied vol jeugdherinneringen:
van een geliefde en een wandeling aan zee.

Plots viel de hond in met een diep neerslachtig janken:
ach! van een setter stond zijn hartje zó in brand
maar zij was doodgereden; van die kranke
liefde rees hij nooit meer uit zijn mand …

Vóór ik het wist begon m’n eigen keel te zwellen
en huilde ik mee met de beschuitbus in mijn hand.
Die was van Bolletje, de thee was van Van Nelle;
maar van mijn tranen was Jeanett’ de fabrikant.

0! ’t Is geen leven meer voor deze vrijgezellen;
als dat zo doorgaat bung’len zij aan boord of band;
welk jong, knap meisje, dat kan koken en verstellen
stelpt nu hun leed, en schrijft een brief naar deze krant?

Levi Weemoedt

Met een vol gemoed
doch lege maag
Alleen

Slechts het kronkelen
van mijn darmen
verraadt mijn aanwezigheid.

Waarom zijn jullie daar
en niet hier?
Een droeve samenloop
van omstandigheden

Een lastige traan
volgt een kronkelige weg
op mijn wang
Ik pink hem
of is het haar?
weg

Bibi ’73