Blogs

Ineens zag ik niets meer met mijn linkeroog. Het bleek dat ik een oogtrombose had. Een bloedvat achter mijn oog was gesprongen. Heb ik weer!

Ik krijg nu zo’n twee jaar om de 6 a 8 weken weken een ooginjectie. Niet leuk, maar het idee is erger dan de injectie zelf. Gewoon er niet teveel bij nadenken. Als de betreffende oogarts even de tijd neemt en je op je gemakt stelt, dan is het zo gepiept. Soms heb je daarna nog een dag of wat een beetje last van een prikkend en rood oog, maar daar is over heen te komen. Het hangt er wel van af wie de injectie geeft en vooral hoe die wordt gegeven. Mijn ervaring is dat als je als patiënt relaxed bent, de arts beter zijn/haar werk kan doen.

Ooit kreeg ik een bijzonder naar borstonderzoek. De arts was echter heel vriendelijk en legde alles goed uit. Ze zei dat ik mijn hand maar moest opsteken als het pijn deed of het heel naar vond. Dat is heel geruststellend, je weet dat er rekening met je wordt gehouden. Ik heb mijn hand niet op hoeven te steken.

Onlangs had ik een andere oogarts die de oog injectie gaf. Hij was kortaf, bijna snauwerig. Terwijl de voorbereidingen werden getroffen, praatte hij met de assistente over sportauto’s. Dat voelt niet echt lekker. Je hebt het idee dat je bijzaak bent. Toen er een oogspanner, een soort ‘klemmetje’ om je oog open te houden, werd geplaatst, zei hij bits dat ik niet moest knipperen. Nou, ik kan je verzekeren: dan ga je dus juist knipperen! 

Hij zette de spanner toen vrij hardhandig op mijn oog, wat ik ondanks de verdoving toch voelde. Toen hij de injectie gaf, beet hij me toe dat ik me meer moest ontspannen. Dat lukte dus helemaal niet meer, ik was zo gespannen als een vioolsnaar. Daarna vertelde hij doodleuk dat de naald in mijn oog was blijven zitten omdat ik zo gespannen was. Hij trok de naald eruit en keek niet meer naar me om. Ik was zo flabbergasted dat ik alleen maar weg wilde. 

Ik heb daarna te kennen gegeven dat ik niet meer door deze arts behandeld wil worden. Het bleek dat meer mensen hem een hurk vonden. Hij werkt nu niet meer in dat ziekenhuis. Helaas zijn er meer artsen zoals hij, goed in hun vak,  maar horken als mens.

Corona, maart 2020, dag 10 van de lockdown

Bizar om in een lockdown te zitten. Nooi eerder van de term ‘lockdown’ gehoord, en nu zitten we er al meer dan een week in. Gelukkig zijn we er allebei redelijk rustig onder. We vervelen ons ook niet. Lezen, wandelen, tv kijken en tussendoor eten en slapen. Toch had ik me mijn pension wel wat avontuurlijker voorgesteld, maar aan de andere kant mogen we blij zijn dat we er zo bij zitten. Leuk huisje, mooie omgeving, centjes komen iedere maand binnen. Ik zou bijna zeggen: wat wil een mens nog meer? Maar dan ik toch nog wel het een en ander bedenken.

Soms ben ik ook bang. Je hoort veel nare berichten over mensen die op de ic belanden, in coma worden gebracht en dan een week of 3 daar moeten blijven. Daarna zijn ze nog lang niet beter. De longen zijn vaak blijvend aangetast. Ik zit in een zogeheten risicogroep: boven de 65, copd, hartproblemen, enz. Iedere dag weer allerlei berichten, de een zegt dit en een ander weet het dan nog beter. Het is een bizarre en enge toestand.

Jack doet de boodschappen, ik blijf zoveel mogelijk thuis. Soms even wandelen of fietsen in de bossen of rondom het huis. Dat is ons leven in een notendop.

In de sixties kocht je voor 75 cent mascara uit een doosje bij de Hema. Borsteltje nat maken, even door de smurrie halen en vervolgens aanbrengen op je wimpers. Klontjes weghalen en klaar! Helemaal kek was de witte lipstick, ook 75 cent bij de Hema. Mijn moeder was had dat ten strengste verboden, volgens haar zag ik er dan uit alsof ik een hartaanval kreeg. Eyeliner mocht ook niet, dan was ik net een mijnwerker, vond mijn vader, die jarenlang mijnwerker was geweest.

Het is me overigens nooit gelukt om een mooi lijntje te maken, er zat altijd een golfje in. Een mooi recht lijntje zoals Brigitte Bardot, en later Amy Winehouse, hadden, vond ik prachtig. Veel keuze in make-up spulletjes was er niet in die tijd. Als ik nu de schappen bij een drogist zie, dan is er alleen voor mascara al een heel rek met allerlei soorten volume-vermeerderende, krullende en waterbestendige mascara. Ooit kocht ik nepwimpers … dat leek me geweldig! En dan met je ogen knipperen als een diva. Nadat ik uren bezig was geweest, ik was/ben nooit zo handig in die dingen, zaten ze min of meer vast op mijn echte wimpers. Iedere keer als ik knipperde viel er een soort van gordijntje voor mijn ogen.

Tijdens het dansen in de dorpssoos was ik ineens een ‘gordijntje’ kwijt. Die zag ik even later terug op de schouder van mijn danspartner. Daarna heb ik het toch maar gehouden bij bij mascara …

Mijn moeder wilde ons graag geven wat zijzelf niet had gehad toen ze jong was. Zij groeide op in de oorlog en was de oudste van 9 kinderen. Er was geen geld en geen tijd voor leuke dingen als sport of dansen. Ze stimuleerde ons om op sport te gaan, muziekles te nemen en naar dansles te gaan. Er was toen weliswaar niet veel geld, maar ze vond dat sport, muziek en cultuur bij de opvoeding hoorden. Toen ik 8 jaar was, ging ik bij de padvinderij, bij de kabouters om precies te zijn. Ik kreeg een bruine jurk met een stoere riem, een wollen muts en bruine wollen kniekousen met een geel randje. De padvinderij was veel stoerder want dan kreeg je een blauw uniform, maar ja, je moest onderaan beginnen, bij de kabouters dus.

In mijn klas waren een paar meisjes die briefjes toegestopt kregen van jongens. Via die opgevouwen of verfrommelde briefjes werd gevraagd of ze verkering wilden. De meisjes lieten de briefjes in het speelkwartier trots en giechelend zien. Ik kreeg nooit zo’n briefje waar ik dan ook mee werd gepest. Ik was lang en mager en had ook nog een soort eczeem op mijn handen. Daarbij was ik dan ook nog protestant.

Op een gegeven moment knutselde ik zelf een liefdebriefje in elkaar. Ik schreef met een verwrongen handschrift iets van: “Ik zie jou vaak op woensdagmiddag fietsen in je kabouter uniform. Ik vind je leuk, wil je met mij gaan?” Ik zette er vervolgens een verzonnen naam onder, want ik kon natuurlijk niet een jongen uit de klas nemen. De verzonnen aanbidder woonde zogenaamd ergens op de route van mijn huis naar de padvinderij.

Ik liet het briefje trots zien aan de meisjes op school. Ik vertelde dat een jongen mij op straat aanhield, mij een briefje gaf en toen snel wegliep. Tot mijn teleurstelling werd er wat ongelovig op gereageerd. Ik moest dan maar vertellen wie die jongen was. Als ik er nu aan terugdenk, vind ik het toch wel heel zielig!

De wasknijper is een uitermate vernuftig gebruiksvoorwerp. Daarbij is het een boeiend voorwerp om te zien. De ouderwetsche knijper bestond uit een simpel houtje met een gleufje en voila! De was kon redelijk stevig vast worden geknepen aan de waslijn.

De moderne knijper heeft een metalen klemmetje. Dat oogt wat minder fraai, maar het werkt daarentegen wel beter. De knijpers van de laatste tijd degenereren snel, ze vallen al uit elkaar als je ernaar kijkt!

Het was
een knijper.