Blogs

We hebben al veel leuke en bijzondere klussen gehad, zowel voor ons ontwerpburo als voor de lijstenmakerij. De opdracht van Museum Nienoord in Leek was wel heel erg bijzonder.
Voor de expositie ‘Verborgen Verhalen’ over de geschiedenis van de borg, maakten we 20 prints op canvas. Portretten van de bewoners van weleer. Deze werden door ons ingelijst in lijsten die bij het tijdsbeeld van het betreffende portret pasten. Dat is nog niet zo bijzonder, zult u nu denken. Maar nu komt hetL de schilderijen inclusief lijsten moesten voor een deel worden verbrand.Het moest lijken op de brand die destijds veel heeft verwoest op Nienoord. Veel schilderijen gingen daarbij helaas verloren. 

We probeerden de brand zo goed mogelijk na te bootsen. Wel een beetje bizar … eerst maak je mooie prints en lijsten, en daarna steek je het weer in de fik. Dat lijkt overigens makkelijker dan je zou denken. Het moest natuurlijk allemaal ‘echt’ lijken maar er moest ook nog wel een en ander zichtbaar zijn.

Het in de brand steken van de schilderijen deden we samen met Laurens Hout te Oldehove. Af en toe sneed het je wel even door de ziel als de vlammen een mooie lijst opvraten. Toen we uiteindelijk de tentoonstelling op Nienoord zagen, klopte het wel allemaal.

Ooit hadden we een stacaravan in de bossen bij Ermelo. Het was een oud aluminum geval waar Jack een prachtig Hans en Grietjes huisje van heeft gemaakt. Een waar paradijs aan de rand van een mooi bos. Een geweldig toevluchtsoord als je in de grote stad woont. 
Het was snikheet. Ik had een grote grafisch ontwerpklus en werkte thuis in Rotterdam. Jack repareerde het dak van ons paradijsje in Ermelo. 
Na de klus zou ik ook naar Ermelo afreizen om daar met onze hondjes samen twee weken vakantie te vieren.

Vanaf het moment dat ik in Ermelo arriveerde om van een welverdiende vakantie te gaan geneieten, werd het slecht weer. Met de dag slechter zelfs. Het regende onophoudelijk. Het was gelukkig erg knus en gerieflijk in het huisje, wat we ‘Wowd huis’ hadden gedoopt. We keken uit op het bos, we hadden een comfortbele bank en een gezellig snorrend houtkacheltje. Maar na een paar dagen van die gezelligheid hadden we het toch wel gezien en sloeg de verveling toe.
We besloten de regen te trotseren en togen opgewekt naar Barneveld. In de stromende regen liepen we wat rond. Leuk was anders. We kwamen langs een winkel met diverse muziekinstrumenten. Dat heeft altijd wel onze aandacht. Ik zag een keyboard in de etalage en dacht dat dat misschien wel leuk zou zijn voor Jack. Kon hij goed gebruiken bij het oefenen met de saxofoon. Ik troonde hem mee naar binnen en even later stonden we weer buiten, met een keyboard van 500 gulden onder de arm.

Fascinerend hoe je allerlei muziekjes met hele orkesten uit zo’n ding kan toveren. Ik probeerde even wat maar liet het daarbij. Ik vond mijn accordeonnetje toch leuker. “Waarom speel jij er niet op?” vroeg Jack aan mij. “Het is niet zo mijn ding, ik dacht eigenlijk dat het meer iets voor jou was!” zei ik.

Het bleek dat Jack dacht dat ik graag een keyboard wilde. En omdat het regende in de vakantie en hij mij daarom ook een beetje zielig vond, wilde hij dat ding voor mij kopen. En ik kocht dat ding omdat Jack zo hard had gewerkt in de hitte en ik daarom vond dat hij wel een kadootje verdiende. Het ding belandde uiteindelijk ergens in een hoek. Sindsdien zeggen we dat we te maken hebben met een ‘keyboard-syndroom’ als we voor elkaar denken, wat nog regelmatig gebeurt.

In de jaren 70 reisde ik met Jan, mijn toenmalige vriend, naar Dammam in Saoedi-Arabië. Je kwam in die tijd Saoedi-Arabië niet zo makkelijk in. Je moest een goede reden hebben om een visum te krijgen. Ik mocht er toen heen omdat mijn vader daar werkte. Jan kon mee onder valse voorwendselen, hij werkte zogenaamd voor dezelfde firma als mijn vader.

Het was behoorlijk heet, zo’n 50 tot 55 graden. Ik kon daar niet zo goed tegen dus gingen we vaak naar het strand. Onder een grote parasol, koelbox met koude frisrank en vaak het water in, dan was het nog wel uit te houden. In die tijd zag ik nooit gevaar. Ik zwom een heel eind de zee en ging heerlijk snorkelen. Het water was glashelder, het was sprookjesachtig mooi met al die kleurrijke vissen. Op een gegeven moment viel er een grote schaduw over me heen. Eerst dacht ik dat er een boot boven me vaarde maar toen ik goed keek zag ik dat het enorm groot beest was. Ik zwom als een speer terug naar het strand waar ik veel verder van weg was gezwommen dan ik dacht. 

Gelukkig achtervolgde ‘het monster’ me niet. Later hoorde ik dat het waarschijnlijk een pijlstaartrog was. Ook zitten er in die buurt veel haaien. Na dit spannende avontuur bleef ik toch maar wat dichter bij het strand.

De term ‘Rotterdamse School’ werd rond 1980 geïntroduceerd omdat componisten uit die stad een wezenlijk ander geluid zouden laten horen dan componisten uit den Haag. 

Rotterdammers kenmerken zich vooral door hun nuchterheid, de ‘niet lullen maar poetsen’ mentaliteit. Voor mij komt dat allemaal samen in de term ‘Rotterdamse school’ hoewel het niet echt schijnt te bestaan in deze context. Hoe dan ook, toen wij met ons buro De Verbeelding in 1993 de opdracht kregen om een CD-boekje te maken voor de Berini’s, besloten we dat dan ook op zijn Rotterdams te doen. 

We wilden alles doen zonder computer, gewoon ouderwetsch knip- en plakwerk.
Ik werkte destijds met een Amiga computer. Vooral leuk om animaties mee te maken, maar lastig voor grafisch ontwerp en vormgeving. Op de cover de ukelele – Harry/Hans Kemeling, wie kent hem niet – die de contrabas – natuurlijk symbool voor An/Marjolein Meijers – als sleepboot, achter zich aantrekt over de Maas.