Blogs

Ons hondje Kendie is zo voor het oog een redelijk stoer hondje. Als er een vlieg om haar heen cirkelt, blijft van dat stoere hondje echter niet zo veel meer over. Ze vlucht weg en verstopt zich onder de tafel of kruipt in een hoekje. Ik ging dan voor haar de vliegen heldhaftig te lijf met een vliegenmepper.

Al gauw associeerde Kendie het pakken van de vliegenmepper met het aanwezig zijn van een vlieg. Ze vluchtte nu dus ook weg als ze de vlieg nog niet zelf had gesignaleerd maar mij met de vliegenmepper zag. Conditioneren wordt dat wel genoemd in de psychologie. Ik had het probleem dus eigenlijk groter gemaakt. Ze was nu behalve voor vliegen ook min of meer bang voor vliegenmeppers.

Ik moest ineens denken aan de prachtige film ‘La vita è  bella van Roberto Benigni: een Joodse man die tijdens de Tweede Wereldoorlog, met zijn zoontje, wordt afgevoerd naar een concentratiekamp. Hij probeert zijn zoontje te beschermen door te doen alsof het kamp eigenlijk een spel is, waarin de gevangenen spelers zijn die meedoen voor de hoofdprijs.

Ik besloot er ook een spelletje van te maken. Als ik de vliegenmepper pakte, dan moedigde ik haar aan met blije opgewekte geluiden om mij te helpen de vlieg te vangen. Eerst keek ze me aan met zo’n blik van: ‘Doe effe normaal zeg!’, maar al gauw liet ze zich meeslepen door mijn overdadig enthousiasme. En natuurlijk een lekker brokje tussendoor als beloning. Het werd bijna een feestje!

Na een dag of twee vond ze het leuk en spannend om samen met mij de vliegen te lijf te gaan. Soms, als ik er niet op tijd bij ben, vlucht ze nog wel eens weg, maar ze komt dan meestal snel terug. Volgens mij om te vragen of we samen het vliegenvang spelletje’ gaan doen.

Het leven is mooi, behalve voor de vliegen …

Kendie krijgt een hondenkoekje voor iedere vlieg die we samen vangen …

Nu, 2 weken verder, vindt ze het spel zowaar leuk en is haar ‘vliegangst’ weg.
La vita e bella.

Vakantie bij oma en opa in Voorthuizen op de Veluwe was altijd een groot feest! Wij woonden in een dorpje in Zuid Limburg, en in die tijd, begin jaren 60, was dat een heel avontuur. Opa en oma hadden een mooi groot huis en een tuin waar geen einde aan leek te komen. Oma was een verschrikkelijk lief mens. Ik mocht (bijna) alles van haar. Ze deed van alles om het mij naar de zin te maken. Op een dag vertelde ze geheimzinnig dat ze een verassing voor me had. We gingen uit! Er zou een feest zijn in het dorp en er werd muziek gemaakt in de muziekkoepel. In die tijd was dat volgens mij net zo spannend als dat nu is met een reis naar Disneyworld in Parijs.

Het was een drukte van belang. Oma kende bijna iedereen in het dorp, dat was dan wat minder leuk, vond ik. “Goh, is dat er een van Rie?” werd dan gevraagd. Met Rie werd dan mijn moeder bedoeld, die ook in het dorp was opgegroeid. “Wat is ze (ik dus) al groot! Ze lijkt wel op d’r moeder!” Nog erger was het als de men een goedbedoeld kneepje in mijn wang gaf.
Maar eindelijk was het dan toch zover. Mensen verzamelden zich opgewonden voor de muziektent en toen verschenenze dan, de Spelbrekers. Ze zongen uiteraard Kleine Kokette Katinka, ik vond het geweldig. En het bleef nog lang onrustig in Voorthuizen.

We hebben veel leuke opdrachten gehad voor ons grafisch ontwerpburo De Verbeelding. Een van die opdrachten was het fotograferen van het Jostiband Orkest tijdens een concert in de Ahoy. Het orkest bestaat uit ruim 100 mensen met een verstandelijke beperking. De bandleden hebben allemaal enorm veel plezier in het muziek maken. De orkestleden gingen vaak breed glimlachend poseren en vergaten dan soms even te spelen.

Indrukwekkend te zien hoe iedereen betrokken wordt bij het samen muziek maken. Ze hoeven geen noten te lezen. Op de toetsen van de orgels en accordeons zijn kleuren aangebracht. De orkestleider steekt een bordje met een bepaalde kleur omhoog zodat iedereen weet welke noot/kleur gespeeld moet worden. Een van de onbetwiste hoogtepunten was Frans Bauer die een paar nummers met het orkest zong. Er werd vrolijk meegedeind en mee gezongen. Wat een plezier, prachtig om te zien!
Frans was enorm geliefd bij de orkestleden. Hij is ook een schat van een man, die oog heeft voor iedereen. Waar de andere aanwezige BN-ers ons niet eens zagen, kwam hij even vragen hoe het ging met het fotograferen.

De foto’s die we toen gemaakt hebben, kan ik helaas niet laten zien.

In de archieven van mijn leven kom ik van alles tegen. Zo vond ik een paar kiekjes van mijn eerste reis naar Terschelling, 1971. Ik was op slag verliefd op dit prachtige eiland. De natuur die, behalve prachtig, zo afwisselend is, de pittoreske dorpjes, de vriendelijke mensen, de haven op West, de Brandaris.

Er liep in die tijd anderhalf verdwaalde toerist rond. De veerboot had nog maar twee verdiepingen. Ik reisde samen met Mieke, een collega. We sliepen in een soort pension, een kamertje boven een winkel in West-Terschelling, schuin tegenover het museum met de walviskaken. Een waar avontuur voor een plattelandspubertje!

Mieke werd op dag 1 verliefd op een muzikant die optrad in een café. Misschien, dacht ik later, was het wel de toen nog niet bekende Hessel. Zij speelde ook gitaar en kon aardig zingen, dat schept een band. Ze besloten samen op toer te gaan door Terschelling. Ik zag haar niet meer terug de rest van de mini-vakantie. Ik slenterde in mijn eentje wat rond en maakte foto’s met mijn Kodak Pocket camera. Ik raakte aan de praat met een paar oude zeemannen die op het leugenbankje Het Wakend Oog zaten. Zij waren mijn foto-modellen. Toen vond ik de foto’s heel ‘artistiek’, maar als ik ze nu bekijk, waren het eigenlijk vreselijk slechte en onscherpe kiekjes.

De dag van vertrek naderde. Mieke bleef, ik ging alleen terug. Wel werd ik uitgezwaaid door het prille verliefde stel, dat dan weer wel! Klappertandend van de kou stond ik aan dek, Mieke had namelijk mijn bontjas (een oude van mijn moeder, dat kon toen nog) geleend. Zij had het zo koud en ik kon tijdens de reis toch lekker binnen gaan zitten, vond ze … Ik ben nog vaak terug gegaan naar dit prachtige eiland. 
Ik ben nog steeds verliefd op ‘Skylge’ al is het daar inmiddels heel wat drukker geworden.

In 2001 opende we galerie De Verbeelding in Saaksum. We hadden de schuur met rieten dak verbouwd en na maanden ploeteren met een fantastische aannemersploeg, konden we de deuren openen. Groot feest, het hele dorp van 104 inwoners, was uitgenodigd. We hadden een grote legertent gehuurd, er waren hapjes, er was drank, er was muziek en er was mooie kunst te zien.

Dan de opening. Op de tonen van ‘Toen wij uit Rotterdam vertrokken’ (gespeeld door Jos Valster op saxofoon), komt koe Hennie II (een Groninger blaarkop) aanlopen met een goudkleurige lijst om haar nek. De koe was hiervoor een week lang getraind door boer Henk Luursema uit Saaksum. Eerst vertikte de koe om met een lijst om haar nek te lopen en daar is natuurlijk iets voor te zeggen. Koeien lopen over het algemeen niet met een lijst om de nek in het rond. Uiteindelijk, na een week trainen, vond ze het goed.

Op het laatste nippertje bleek  dat er nog een speciale vergunning moest komen omdat in die tijd net de ‘Gekke Koeienziekte’ heerste. Koeien mochten niet worden vervoerd. De dag van de opening was het prachtig weer. Hennie sjokte welgemoed naar de galerie, alwaar een heel ontvangstcomité klaar stond. Mirjam de Meijer, gedeputeerde van cultuur van de provincie Groningen, haalde de lijst van Hennie af. Vervolgens stopte ze  een foto van Hennie, die we eerder die week hadden genomen, in de lijst. Deze werd vervolgens op een schildersezel bij de ingang gezet … en de galerie was geopend!

Het was, al zeg ik het zelf, een groot succes. De allereerste expositie van De Verbeelding, later Nou Nog Mooier, was een feit.