Tijdens de MBO Inrichtingswerk opleiding gingen we met onze groep naar een rechtszitting. De gedaagde was een notaris die fraude had gepleegd. Hij was door trieste omstandigheden verslaafd geraakt aan het gokken, dacht toen ‘even wat te kunnen lenen’ uit de kas en maakte zo veel schulden. Na de zitting kregen we de opdracht om alle kranten lezen die hierover schreven. Ik besefte toen goed hoe groot de macht van media kan zijn. De Volkskrant bijvoorbeeld schreef een klein stukje met alleen de feitelijkheden. De Telegraaf kopte in vette chocoladeletters: Notaris gaat ten onder aan vrouwen, drank en gokken. De kop triggert, net zoals Bild dat doet, de inhoud blijkt dan vaak maar een deeltje te zijn van wat wordt gesuggereerd.
Sinds die tijd probeerd ik altijd zoveel mogelijk kranten en opiniebladen te lezen (in die tijd was er nog geen internet). Dat lukt niet altijd want het kost best veel tijd. Maar sinds ik pensionado ben heb ik er alle tijd voor. Ik lees veel over Palestina en Israel. Ik lees stukken die diverse universiteiten erover schreven, van beide kanten, zowel Palestijnse als Joodse. Ik scroll door BlueSky, Twitter, Mastodon en Facebook. Ik kijk regelmatig naar documentaires. Ik lees over Poetin, Trump, Zelensky, Orban, de Oekraine en Rusland.
Ik merk wel dat ik het steeds moeilijker en zwaarder ga vinden. Ik word verdrietig, boos, voel me machteloos en krijg de laatste tijd helaas ook steeds meer haatgevoelens. Ik geloofde altijd in het goede van de mens, maar helaas ben ik daar heel anders over gaan denken. Het is sniet goed voor me. Na het zien van een aanslag op onschuldige burgers, beelden van kinderen die huilend tussen het puin van hun voormalige woonwijk zitten, ezeltjes die veel te volbeladen door de puinhopen strompelen, dan breekt mijn hart. Als ik Trump hoor praten over het deporteren van mensen, het schoonvegen van de Gaza om er een vakantie-oord van te maken, het verbieden van transgenders en homo’s in het leger, de pers de toegang tot het Witte Huis ontzeggen omdat zij het over de Golf van Mexico hebben i.p.v. de Golf van America, roepen dat Zelensky een dictator is en een dag later weer zeggen dat hij zich dat niet kan herinneren, bevriend zijn met Poetin en zeggen dat niet Rusland maar de Oekraine de agressor is, dan ben ik vaak zo boos dat ik hartkloppingen krijg. Of Poetin die ziekenhuizen bombardeert, kinderen deporteert en burgers verbiedt om te demonstreren. Zelfs op straat staan met een leeg papiertje levert je al een gevangenisstraf op. Navalny wordt in een strafkamp gezet en uiteindelijk vermoord, alleen omdat hij een politiek tegenstander was van Poetin.
Als ik dan op social media verhalen lees van mensen die allerlei feiten uit hun context halen of stukken weglaten, dan is dat voor mij de bekende druppel. De wereld staat in de fik, het is een levensgevaarlijke situatie, zeker met de klapharken regering die wij nu hebben. En als mensen het op facebook dan hebben over Trump die toch niet zo slecht is als wij denken en misschien zelfs datgene is die wij nodig hebben, dan ben ik verbijsterd. Ik weet dat er vanuit Rusland pogingen worden ondernomen om verwarring en haat te zaaien. Vooral op twitter worden door zogeheten trollenlegers berichten geplaatst die bedoeld zijn om op te hitsen. Wilders is daar ook heel goed in, al kan ik niet bewijzen dat hij is ingehuurd door Poetin of zijn andere vriendje Orban.
Berichten over Netanayahu die Hamas wil uitroeien om zijn land te beschermen, vaak worden stukken geschiedenis hiertoe verdraaid of weggelaten. Ga je in discussie, dan ben je Hamas aanhanger of antisemiet.
Ik laat me de laatste tijd teveel meeslepen in de haat- en misleidingsberichten. Discussies met mensen die een andere mening hebben vind ik leuk maar mensen die racistische of facistische denkbeelden hebben, ga ik uit de weg. Ik richt mijn energie liever op het positieve in de wereld. Op liefde in plaats van haat. Op waarheid in plaats van desinformatie. Op discussie in plaats van ruzie.