Blogs

Soms is er een soort van ‘kortsluiting’ in mijn hersenen. Alsof een paar draadjes tussen mijn hersencellen even verkeerd verbonden zijn. Het is voor mijzelf een vreemde gewaarwording, dus kan je nagaan hoe dat is voor mijn omgeving. Zo had ik ooit met een vriendin afgesproken voor een mexicaans restaurant in de Warmoesstraat in Amsterdam. Maar in mijn hoofd zeiden de hersencellen: mexicaans restaurant in de Wibautstraat. Eenmaal daar aangekomen met de tram. zag ik al gauw dat het waarschijnlijk niet klopte. Veel kantoren, drukke weg, geen omgeving voor een mexicaans restaurant. Ik klampte voor de zekerheid toch een paar voorbijgangers aan. Nee, niemand kende hier zo’n restaurant. Ineens schoot me te binnen dat mijn vriendin had gezegd bij een politiebureau. Ook dat leverde geen resultaten op, totdat iemand zei dat hij wel een mexicaans restaurant bij een politieburo kende, maar dat was de Warmoesstraat.

Er waren in die tijd geen mobieltjes, dus uiteindelijk kwam ik een uur later aan in de Warmoesstraat. Mijn vriendin was het restaurant maar in gedoken, zij vermoedde al zoiets.

Een ander voorbeeld. Ik zou met mijn toenmalige partner naar een bruiloftsreceptie van Loes, een studiegenote. Mooie grote plant gekocht, die met moeite in onze auto gefrut en op naar een dorp in de buurt van Gouda, de plaats weet ik niet meer. Terwijl we de zaal inliepen, dacht ik: al: Goh, wat is ze veranderd! Loes was altijd gehuld in spijkerbroek, trui of t-shirt, geen make-up. Nu stond er een damen met geblondeerde pijpekrullen, witte trouwjurk met toeters en bellen, niks voor Loes. Toen ik het bruidspaar naderde, zag ik tot mijn schrik dat er een voor mij totaal vreemde dame stond. Ik maakte onverwijld rechtsomkeert met plant en mijn partner onthutst in mijn kielzog. Het bleek dat de bruiloft twee weken geleden had plaats gevonden. Het stond goed in mijn agenda, maar weer die vermaledijde hersencellen die mij op de hak namen!

Het overkomt me steeds vaker, een heimwee-achtig gevoel, een verlangen naar iets wat er niet meer is en zeer waarschijnlijk ook niet meer komt. Dat heeft ongetwijfeld met het ouder worden te maken. Het overvalt je. Iemand heeft het bijvoorbeeld over de winter, dat het nu  helemaal geen echte winters meer zijn. Dat waren nog eens tijden in de jaren 60! Schaatsen, sneeuwpoppen maken, elfstedentochten, Kees Verkerk, Ard Schenk …

En dan ineens zijn er die beelden van vroeger, de jaren ’60. De winters leken toen eindeloos voort te duren. Ik woonde in Dieren. Na school gingen we meteen naar de ijsbaan. Eerst was dat de speeltuin, daarna waren dat de tennisbanen van het nieuwe sportcomplex. Soms schaatsten we op de ondergelopen weilanden of, als het streng had gevroren, op het Apeldoorns-Dierens kanaal. Dat mocht niet, dus  was het des te interessanter.

We maakten weinig foto’s in die tijd, maar ik weet nog goed hoe het was, de foto’s zitten in mijn hoofd.
Je frommelde kranten onder je kleren tegen de kou. Mijn favoriete outfit was een zwarte stretchbroek met elastieken banden onder de voeten, dikke geitenwollen sokken, een lekkere door moeder gebreide trui met bijpassende muts, een lange sjaal, uiteraard ook zelf gebreid. Dan de witte kunstschaatsen aan en de sokken semi nonchalant over de broek gerold. Rode voetbalveters in plaats van die saaie witte. Dan nog even de witte lippenstift op (van de Hema voor 75 cent) en thuis absoluut verboden! En dan de baan op!

Er werd muziek gedraaid, er was snert en warme chocolademelk. Je ging baantjes trekken of kunstjes maken op de binnenbaan. Je schaatste met schaatsbeschermers in de hand en soms stak een jongen jou zijn schaatsbeschermer toe. Je werd dan ’ten ijs’ gevraagd. 
Zo ontstonden veel verkeringen.
Alles was lief en heel gezellig. Ik kan het nog steeds missen!

Ik was als pubertje groot fan van Armand. Mijn moeder was er een stuk minder enthousiast over. Ik had, zoals veel van mijn leeftijdsgenoten, maar een paar singeltjes dus je hoorde vaak en veel het zelfde nummer. ‘Ben ik te min’ en “Bloemenkinderen’ werden dan ook tig keer gedraaid op een dag. 

Ik besloot Armand te schrijven om te vragen wanneer hij zou optreden in de buurt van Dieren, waar ik toen woonde. Dit speelde, schat ik zo even, rond 1965. Tot mijn verbazing kreeg ik al gauw een reactie, weliswaar via zijn theaterburo, maar toch … De (getypte) tekst: “Arnhem, nooit meer. Favoriete groep: Lovin Spoonful. Sta er helemaal achter. Bedankt voor je brief. Volgende keer een van mij, maar stik de moord van de slaap, ga naar het nest, welterusten.”
Armand is niet meer. De kaart heb ik altijd bewaard en gekoesterd. Altijd een zwak voor hem gehouden.

Terwijl mijn vriendinnen bezig waren met hun uitzet, meubels en serviezen kochten en gezinnetjes stichtten, gaf ik mijn geld liever uit aan reizen. Zo ging ik eind jaren 70 met mijn toenmalige partner en een paar vrienden naar Maleisie, wat in die tijd nog heel bijzonder was. Het was toen overigens ook behoorlijk duur. Georganiseerd reizen is nooit mijn ding geweest. Gewoon ter plekke een overnachting zoeken en vervolgens kijken of je iets te eten kan vinden. Internet was er toen niet, dus even van tevoren een hotelletje boeken via booking.com was er niet bij.

We vlogen naar Georgetown en bleven een paar dagen op het eiland Penang. Een prachtig eiland! Palmbomen, helderblauwe zee, vriendelijke mensen, lekker eten en leuke beachhouses aan het strand waar we voor een habbekrats konden overnachten. Met een huurauto reden we vervolgens naar de oostkust. Een adembenemde reis deels dwars door de jungle, langs schitterende watervallen en door allelei mooie en bijzondere plaatsjes.

Bij de oostkust aangekomen, merkten we tot onze verbazing dat daar bijna geen toeristen waren. Het was er wonderschoon, echt een paradijsje!.Witte stranden, azuurblauwe zee, kristalhelder water en wuivende palmbomen. We kwamen aan bij een verlaten uitziend motel. Alsof het even was opgebouwd voor een filmset en daarna weer gauw verlaten. We bleken, samen met een Engels stel, de enige toeristen te zijn. We kregen houten huisjes die aan het strand stonden. Mooier kan je het niet hebben en het kostte maar een paar gulden. Een bediende vertelde ons dat er die nacht waarschijnlijk schildpadden naar het strand zouden komen om eieren te leggen. Hij wilde ons wel wakker maken als we het wilden zien. Nou dat wilden we natuurlijk!

Rond 4 uur ’s nachts werden we gewekt en liepen daarna nog wat slaapdronken achter onze gids aan. Hij wees een plek aan waar we doodstil en vol verwachting gingen zitten. We hebben een half uur zo gezeten, toen ineens een reusachtige schildpad uit de zee verrees en het strand op strompelde. Het arme dier had er duizenden kilometers op zitten, en dat met haar lijf voleitjes. Een vrouwelijke schildpad zwemt altijd terug naar het strand waar ze zelf is geboren. Ze weet precies hoe ze moet zwemmen en dat zonder kompas. Ik vraag me af waarom ze niet lekker in de buurt van het strand blijven, dan hoeven ze niet zoveel kilometers te maken.

Een van de meest bijzondere momenten die ik heb meegemaakt in mijn leventje. Heel indrukwekkend! Ik heb geen foto’s gemaakt, ik was bang dat het dier zou schrikken van de flits. Deze foto vond ik op het internet en geeft de situatie goed weer.

Het duurde meer dan een uur voordat alle eieren gelegd waren. De schildpad was duidelijk doodmoe. Niet zo raar als je eerst een paar duizend kilometers gezwommen hebt, dan een strand op bent gestrompeld en vervolgens een kuil graaft met je achterpoten om dan een berg eieren te leggen. Daarna maakt ze de kuil weer dicht met haar achterpoten. Dat ging steeds moeizamer. Uiteindelijk strompelde ze moeizaam naar de zee waar ze verdween in de golven.

Toen ze weg was, graafde de gids de eieren op. Hij legde uit dat de eieren naar een opvangplek gingen waar ze worden uitgebroed. De schildpadden worden namelijk ernstig bedreigd, veel schildpadjes die net uit de eieren zijn gekropen, halen het niet eens tot de zee. Vogels en krabben eten ze voortijdig op. Ook mensen eten de schildpadden of de eieren.

Een hele speciale gebeurtenis die een diepe indruk op mij heeft gemaakt. Ik heb er weliswaar geen foto’s van, maar de indrukwekkende beelden kan ik makkelijk voor mijn geest halen.

Ineens zag ik niets meer met mijn linkeroog. Het bleek dat ik een oogtrombose had. Een bloedvat achter mijn oog was gesprongen. Heb ik weer!

Ik krijg nu zo’n twee jaar om de 6 a 8 weken weken een ooginjectie. Niet leuk, maar het idee is erger dan de injectie zelf. Gewoon er niet teveel bij nadenken. Als de betreffende oogarts even de tijd neemt en je op je gemakt stelt, dan is het zo gepiept. Soms heb je daarna nog een dag of wat een beetje last van een prikkend en rood oog, maar daar is over heen te komen. Het hangt er wel van af wie de injectie geeft en vooral hoe die wordt gegeven. Mijn ervaring is dat als je als patiënt relaxed bent, de arts beter zijn/haar werk kan doen.

Ooit kreeg ik een bijzonder naar borstonderzoek. De arts was echter heel vriendelijk en legde alles goed uit. Ze zei dat ik mijn hand maar moest opsteken als het pijn deed of het heel naar vond. Dat is heel geruststellend, je weet dat er rekening met je wordt gehouden. Ik heb mijn hand niet op hoeven te steken.

Onlangs had ik een andere oogarts die de oog injectie gaf. Hij was kortaf, bijna snauwerig. Terwijl de voorbereidingen werden getroffen, praatte hij met de assistente over sportauto’s. Dat voelt niet echt lekker. Je hebt het idee dat je bijzaak bent. Toen er een oogspanner, een soort ‘klemmetje’ om je oog open te houden, werd geplaatst, zei hij bits dat ik niet moest knipperen. Nou, ik kan je verzekeren: dan ga je dus juist knipperen! 

Hij zette de spanner toen vrij hardhandig op mijn oog, wat ik ondanks de verdoving toch voelde. Toen hij de injectie gaf, beet hij me toe dat ik me meer moest ontspannen. Dat lukte dus helemaal niet meer, ik was zo gespannen als een vioolsnaar. Daarna vertelde hij doodleuk dat de naald in mijn oog was blijven zitten omdat ik zo gespannen was. Hij trok de naald eruit en keek niet meer naar me om. Ik was zo flabbergasted dat ik alleen maar weg wilde. 

Ik heb daarna te kennen gegeven dat ik niet meer door deze arts behandeld wil worden. Het bleek dat meer mensen hem een hurk vonden. Hij werkt nu niet meer in dat ziekenhuis. Helaas zijn er meer artsen zoals hij, goed in hun vak,  maar horken als mens.