Ik was als pubertje groot fan van Armand. Mijn moeder was er een stuk minder enthousiast over. Ik had, zoals veel van mijn leeftijdsgenoten, maar een paar singeltjes dus je hoorde vaak en veel het zelfde nummer. ‘Ben ik te min’ en “Bloemenkinderen’ werden dan ook tig keer gedraaid op een dag.
Ik besloot Armand te schrijven om te vragen wanneer hij zou optreden in de buurt van Dieren, waar ik toen woonde. Dit speelde, schat ik zo even, rond 1965. Tot mijn verbazing kreeg ik al gauw een reactie, weliswaar via zijn theaterburo, maar toch … De (getypte) tekst: “Arnhem, nooit meer. Favoriete groep: Lovin Spoonful. Sta er helemaal achter. Bedankt voor je brief. Volgende keer een van mij, maar stik de moord van de slaap, ga naar het nest, welterusten.”
Armand is niet meer. De kaart heb ik altijd bewaard en gekoesterd. Altijd een zwak voor hem gehouden.