Ooit hadden we een stacaravan in de bossen bij Ermelo. Het was een oud aluminum geval waar Jack een prachtig Hans en Grietjes huisje van heeft gemaakt. Een waar paradijs aan de rand van een mooi bos. Een geweldig toevluchtsoord als je in de grote stad woont.
Het was snikheet. Ik had een grote grafisch ontwerpklus en werkte thuis in Rotterdam. Jack repareerde het dak van ons paradijsje in Ermelo.
Na de klus zou ik ook naar Ermelo afreizen om daar met onze hondjes samen twee weken vakantie te vieren.
Vanaf het moment dat ik in Ermelo arriveerde om van een welverdiende vakantie te gaan geneieten, werd het slecht weer. Met de dag slechter zelfs. Het regende onophoudelijk. Het was gelukkig erg knus en gerieflijk in het huisje, wat we ‘Wowd huis’ hadden gedoopt. We keken uit op het bos, we hadden een comfortbele bank en een gezellig snorrend houtkacheltje. Maar na een paar dagen van die gezelligheid hadden we het toch wel gezien en sloeg de verveling toe.
We besloten de regen te trotseren en togen opgewekt naar Barneveld. In de stromende regen liepen we wat rond. Leuk was anders. We kwamen langs een winkel met diverse muziekinstrumenten. Dat heeft altijd wel onze aandacht. Ik zag een keyboard in de etalage en dacht dat dat misschien wel leuk zou zijn voor Jack. Kon hij goed gebruiken bij het oefenen met de saxofoon. Ik troonde hem mee naar binnen en even later stonden we weer buiten, met een keyboard van 500 gulden onder de arm.
Fascinerend hoe je allerlei muziekjes met hele orkesten uit zo’n ding kan toveren. Ik probeerde even wat maar liet het daarbij. Ik vond mijn accordeonnetje toch leuker. “Waarom speel jij er niet op?” vroeg Jack aan mij. “Het is niet zo mijn ding, ik dacht eigenlijk dat het meer iets voor jou was!” zei ik.
Het bleek dat Jack dacht dat ik graag een keyboard wilde. En omdat het regende in de vakantie en hij mij daarom ook een beetje zielig vond, wilde hij dat ding voor mij kopen. En ik kocht dat ding omdat Jack zo hard had gewerkt in de hitte en ik daarom vond dat hij wel een kadootje verdiende. Het ding belandde uiteindelijk ergens in een hoek. Sindsdien zeggen we dat we te maken hebben met een ‘keyboard-syndroom’ als we voor elkaar denken, wat nog regelmatig gebeurt.