Ons hondje Kendie is zo voor het oog een redelijk stoer hondje. Als er een vlieg om haar heen cirkelt, blijft van dat stoere hondje echter niet zo veel meer over. Ze vlucht weg en verstopt zich onder de tafel of kruipt in een hoekje. Ik ging dan voor haar de vliegen heldhaftig te lijf met een vliegenmepper.
Al gauw associeerde Kendie het pakken van de vliegenmepper met het aanwezig zijn van een vlieg. Ze vluchtte nu dus ook weg als ze de vlieg nog niet zelf had gesignaleerd maar mij met de vliegenmepper zag. Conditioneren wordt dat wel genoemd in de psychologie. Ik had het probleem dus eigenlijk groter gemaakt. Ze was nu behalve voor vliegen ook min of meer bang voor vliegenmeppers.
Ik moest ineens denken aan de prachtige film ‘La vita è bella van Roberto Benigni: een Joodse man die tijdens de Tweede Wereldoorlog, met zijn zoontje, wordt afgevoerd naar een concentratiekamp. Hij probeert zijn zoontje te beschermen door te doen alsof het kamp eigenlijk een spel is, waarin de gevangenen spelers zijn die meedoen voor de hoofdprijs.
Ik besloot er ook een spelletje van te maken. Als ik de vliegenmepper pakte, dan moedigde ik haar aan met blije opgewekte geluiden om mij te helpen de vlieg te vangen. Eerst keek ze me aan met zo’n blik van: ‘Doe effe normaal zeg!’, maar al gauw liet ze zich meeslepen door mijn overdadig enthousiasme. En natuurlijk een lekker brokje tussendoor als beloning. Het werd bijna een feestje!
Na een dag of twee vond ze het leuk en spannend om samen met mij de vliegen te lijf te gaan. Soms, als ik er niet op tijd bij ben, vlucht ze nog wel eens weg, maar ze komt dan meestal snel terug. Volgens mij om te vragen of we samen het vliegenvang spelletje’ gaan doen.
Het leven is mooi, behalve voor de vliegen …
Kendie krijgt een hondenkoekje voor iedere vlieg die we samen vangen …
Nu, 2 weken verder, vindt ze het spel zowaar leuk en is haar ‘vliegangst’ weg.
La vita e bella.