In de sixties kocht je voor 75 cent mascara uit een doosje bij de Hema. Borsteltje nat maken, even door de smurrie halen en vervolgens aanbrengen op je wimpers. Klontjes weghalen en klaar! Helemaal kek was de witte lipstick, ook 75 cent bij de Hema. Mijn moeder was had dat ten strengste verboden, volgens haar zag ik er dan uit alsof ik een hartaanval kreeg. Eyeliner mocht ook niet, dan was ik net een mijnwerker, vond mijn vader, die jarenlang mijnwerker was geweest.
Het is me overigens nooit gelukt om een mooi lijntje te maken, er zat altijd een golfje in. Een mooi recht lijntje zoals Brigitte Bardot, en later Amy Winehouse, hadden, vond ik prachtig. Veel keuze in make-up spulletjes was er niet in die tijd. Als ik nu de schappen bij een drogist zie, dan is er alleen voor mascara al een heel rek met allerlei soorten volume-vermeerderende, krullende en waterbestendige mascara. Ooit kocht ik nepwimpers … dat leek me geweldig! En dan met je ogen knipperen als een diva. Nadat ik uren bezig was geweest, ik was/ben nooit zo handig in die dingen, zaten ze min of meer vast op mijn echte wimpers. Iedere keer als ik knipperde viel er een soort van gordijntje voor mijn ogen.
Tijdens het dansen in de dorpssoos was ik ineens een ‘gordijntje’ kwijt. Die zag ik even later terug op de schouder van mijn danspartner. Daarna heb ik het toch maar gehouden bij bij mascara …